sobota, 2 czerwca 2018

Powszechna mobilizacja.

obowiązek obrony
Ślubowanie w COSSG w Koszalinie.

Powszechna mobilizacja.

Warto wiedzieć, iż mamy w naszym kraju takie prawo, które mówi, że każdy obywatel RP ma prawa i obowiązki. 
Owe obowiązki są zapisane w:

Art. 82 konstytucji RP.


Obowiązkiem obywatela polskiego jest wierność Rzeczypospolitej Polskiej oraz troska o dobro wspólne.

Art. 85 konstytucji RP.

  • Obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny.
  • Zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa.
  • Obywatel, któremu przekonania religijne lub wyznawane zasady moralne nie pozwalają na odbywanie służby wojskowej, może być obowiązany do służby zastępczej na zasadach określonych w ustawie.
Art 1 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

Obrona Ojczyzny jest sprawą i obowiązkiem wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej.

Art 4 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.


1. Powszechnemu obowiązkowi obrony podlegają wszyscy obywatele polscy zdolni ze względu na wiek i stan zdrowia do wykonywania tego obowiązku. Obywatel polski będący równocześnie obywatelem innego państwa nie podlega powszechnemu obowiązkowi obrony, jeżeli stale zamieszkuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W ramach powszechnego obowiązku obrony obywatele polscy są obowiązani do:
  • pełnienia służby wojskowej,
  • wykonywania obowiązków wynikających z nadanych przydziałów kryzysowych i przydziałów mobilizacyjnych,
  • świadczenia pracy w ramach pracowniczych przydziałów mobilizacyjnych,
  • pełnienia służby w obronie cywilnej,
  • odbywania edukacji dla bezpieczeństwa,
  • uczestniczenia w samoobronie ludności,
  • odbywania ćwiczeń w jednostkach przewidzianych do militaryzacji i pełnienia służby w jednostkach zmilitaryzowanych,
  • wykonywania świadczeń na rzecz obrony - na zasadach i w zakresie określonych w ustawie.
2a. Przeznaczanie do służby zastępczej, kierowanie do jej odbywania oraz odbywanie służby zastępczej następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej (Dz. U. Nr 223, poz. 2217, z późn. zm.2)).

3. Ochotnicze spełnianie zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej jest prawem wszystkich obywateli polskich.

Oczywiście kiedy są obowiązki to możemy się spodziewać sankcji za uchylanie się od obowiązku, a te dotyczące służby wojskowej są opisane w kodeksie karnym:  
Art. 239 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Obywatel polski, który - w celu uchylenia się od obowiązku służby wojskowej lub innej służby przewidzianej w ustawie - w czasie mobilizacji lub wojny przebywając czasowo za granicą nie zgłasza niezwłocznie swego adresu w najbliższym polskim urzędzie konsularnym (przedstawicielstwie dyplomatycznym) lub nie spełnia wydanych przez ten urząd (przedstawicielstwo) nakazów dotyczących wykonania obowiązku służby, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 240 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Kto w czasie mobilizacji lub wojny będąc powołany do czynnej służby wojskowej nie zgłasza się do tej służby w określonym terminie i miejscu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 2.

Art. 241 Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej,

Kto w czasie mobilizacji lub wojny w celu trwałego uchylenia się od obowiązku służby wojskowej:

  • nie zgłasza się do rejestracji będąc zobowiązanym do tego zgłoszenia lub nie stawia się do kwalifikacji wojskowej w określonym terminie i miejscu albo nie przedstawia dokumentów, których przedstawienie zostało nakazane,
  • nie zgłasza się w celu uregulowania stosunku do powszechnego obowiązku obrony,
  • nie zgłasza się w określonym terminie i miejscu na wezwanie właściwych organów w sprawach dotyczących powszechnego obowiązku obrony,
  • nie dopełnia w określonym terminie wojskowego obowiązku meldunkowego,
  • zmienia miejsce pobytu bez uzyskania zezwolenia dowódcy jednostki wojskowej,
  • opuszcza terytorium Państwa lub przebywa za granicą bez zezwolenia organów wojskowych,
  • powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia,
  • wprowadza w błąd właściwy organ,
  • będąc powołany do czynnej służby wojskowej nie zgłasza się do tej służby w określonym terminie i miejscu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.

Tej samej karze podlega, kto w czasie mobilizacji lub wojny powoduje u innej osoby uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia albo wprowadza w błąd właściwy organ w celu uzyskania dla niej zwolnienia od obowiązku służby wojskowej lub odroczenia tej służby. 
W konsekwencji tych przepisów każdy kto ukończył 18 lat podlega rejestracji na potrzeby ewidencji wojskowej. Ów rejestracja następuje bez naszej świadomości, gdyż nie musimy stawiać się osobiście i nie wymaga naszej zgody lub powiadomienia nas o tym. W przypadku mobilizacji „w kamasze” mogą iść osoby w wieku od 18 do 50 roku życia lub do 60 jeżeli posiadają stopień podoficerski lub oficerski. Żołnierze rezerwy automatycznie przechodzą do służby czynnej

Niezdolność do służby wojskowej ze względu na stan zdrowia określa tylko i wyłącznie wojskowa komisja lekarska nadając kategorię zdrowia „E” szyderczo nazywaną „ewakuacją z kobietami i dziećmi”.

Kategorie zdolności do czynnej służby wojskowej:

  • kategoria A - zdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania lub pełnienia określonego rodzaju czynnej służby wojskowej, o którym mowa w art. 59, a także zdolność do odbywania służby w obronie cywilnej oraz służby zastępczej;
  • kategoria B - czasowo niezdolny do czynnej służby wojskowej, co oznacza przemijające upośledzenie ogólnego stanu zdrowia albo ostre lub przewlekłe stany chorobowe, które w okresie do dwudziestu czterech miesięcy od dnia badania rokują odzyskanie zdolności do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;
  • kategoria D - niezdolny do czynnej służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju;
  • kategoria E - trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
Na front nie zostaną wysłani:
  • posłowie,
  • radni,
  • osoby zajmujące stanowiska kluczowe dla bezpieczeństwa państwa (np. w spółkach skarbu państwa),
  • funkcjonariusze policji, Służby Więziennej itd. - W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny służby mundurowe mogą być objęte militaryzacją, o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416, z późn. zm.10)).
  • duchowni, słuchacze seminariów i zakonnicy mogą pełnić tylko funkcję kapelanów oraz służyć w obronie cywilnej i jednostkach sanitarnych.

Mobilizacji podlegają nie tylko ludzie ale także różnego rodzaju nieruchomości, sprzęty i pojazdy.

Nasz pojazd w razie potrzeby może być przejęty przez Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, Biuro Ochrony Rządu, Państwową Straż Pożarną, Służbę Więzienną, jednostki organizacyjne podległe i nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej. Jeżeli zachodzi taka potrzeba w/w służby mogą zarekwirować nasz pojazd ale za to państwo musi zapłacić. Oczywiście nie mamy co się spodziewać, że będzie to cena z salonu samochodowego. Mobilizacją najczęściej mogą być objęte min. autobusy, ciężarówki, samochody terenowe, motocykle a także łodzie, pontony, dźwigi itd.

Możliwość konfiskaty naszego mienia możliwe jest nie tylko w czasie wojny ale i w czasie pokoju. W czasie pokoju służby mogą zgłosić się po pojazd w trzech przypadkach:

  • sprawdzenie gotowości mobilizacyjnej (na czas do 48 godzin i najwyżej 3 razy w roku),
  • wykorzystanie go podczas ćwiczeń wojskowych (maksymalnie 7 dni, raz w roku)
  • podczas walki z klęskami żywiołowymi (bez ograniczeń czasowych).
Artykuł był przeze mnie napisany na potrzeby strony Just To Survive, skąd też został "przedrukowany".

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz